april fooled

alam ko namang april fool's kahapon e.

ang di ko alam, na ako ay mabibiktima.

ng kaibigan kong adik sa pang gugudtaym.

palibhasa, mukang santo. hahaha

pag open ko ng YM nung umaga, bumungad sa akin ang mensahe nyang

"akala ko kaibigan kita, yun pala hindi"

dahil di ko inaasahang ginugudtaym ako ng loko, nag alala naman ako. pagkatapos mag-isip sandali, tinanong ko sya kung anong problema.

e ang bilis ng karma.

nagloko ym nya at di nya nabasa message ko.

nung naayos ang ym nya, pm sya nang pm sa akin. di naman ako makasagot kaagad dahil busy ako sa trabaho.

di sya napakali at bumababa maya maya sabay gulo sa buhok ko at suot ng maliit na sulat sa bulsa ng damit ko

"happy april fools!"

anong happy dun?

kamag-anak ni superman

isang flaw ng pagiging closely knit ng mga pilipino ay ang tendency na abusuhin ito.

take this as an example.

may nagpapahanap sa opisina namin ng isang dokumento na hindi alam ng tao ang mga detalye. ang masaklap nun, SA KANYA MISMO ANG DOKUMENTO.

pagkatapos ng mahaba habang question and answer portion, at matapos iparamdam sa tao na hindi mahahanap ang dokumento nya kung wala yung detalyeng hinihingi, bumanat sya ng isang makabagbag damdamin at makalaglag karsunsilyong:

"kamag-anak po ako ni mayor"

nagdilim ang paningin ng kaopisina ko. nagsalubong ang kilay. kumulubot ang kulubot nang mukha.

"kahit na ho. hindi talaga mahahanap ang dokumento nyo kung wala yung number."

nakakainis ang ganung sitwasyon. kung sino sinong pangalan ang ipapain para lang mapabilis ang transaksyon. malas na nga lang nya at hindi kami nadadala sa ganun. lalo na kapag ako ang nakaharap, binabara ko talaga.

"lalo lang ho kayo mapapagalitan nyang kamag-anak nyo dahil ginagamit nyo ang pangalan nya. bawal ho yon."

yung dating mayor namin na si BF, ayaw na ayaw nya na ginagamit ang pangalan nya ng kung sino mang mga kamag-anak nya sa kahit ano mang transaksyon. kung talagang kamag-anak nya talaga yon.

ang kapal naman kase ng muka ng iba, akala makakagawa sila ng milagro kapag nag name drop sila.

pasensya sila, di nila ako masisindak. dahil matagal na kong sindak.

kahit kamag-anak mo pa si superman.

to jog or not to jog

magjajogging sana ako ngayong gabi after office. niyaya kase ako ng mga kaibigan kong sinapian ng kung anong espiritung itim at biglang nahilig sa exercise.

e kaso tinamad ako bigla. may dala pa naman akong rubber shoes at extra shirts at towel. ang kaso nga, tinamad ako. saka isa pa, lalo lang lalakas ang pagkain ko kapag napagod ako, so yung calories na maaalis ko sa katawan, doble naman ang papasok pag kumain ako after. lamon pala. ang sarap kaya kumain.

haaay sana magkaroon ako ng malakas lakas na will power para maumpisahan ang aming pangakong health and wellness 2009. naiwan lang ako ng mga kaibigan ko dahil nag oovertime kami simula pa december hanggang ngayong january. since february na ngayon, akala ko magkakaron na ko ng time para mag exercise kuno pero nanaig pa din ang katamaran.

pero mukang bumabalik na naman ang urge ko na magbadminton. nagkayayaan na naman kase ang aking mga kaibigan na maglaro. buti na lang naitago ko pa ang raketa ko na mejo tinitirhan na ng mga gagamba. konting linis lang yun, ayos na. naalala ko pa nung binili namin yun ng ka team ko sa badminton nung college sa toby's sa robinson. binigyan kame ng pera ng coach namin pero nakahanap kame ng buy 1 take 1 na raketa na maganda ang quality so ang kinalabasan, may kickback pa kame. ahahaha.

siguro dala ng maghapong walang humpay na trabaho kaya ako tinatamad na magjogging. buti pa si jabey, yung kaibigan kong hari ng kabatuganan na kahit sa ortigas pa nanggagaling e di tinatamad mag jogging.

sana bukas sipagin na kong mag jogging. ewan ko lang. katam mode on high alert level ako ngayon e.

pinakanakakahiyang karanasan ko sa jeep

New Year's Resolution no. 3, series of 2009: iwasan, o at least bawasan ang pagiging suplado. try your best to be a people person. parang awa mo na, do your best.

parte yan ng aking semi-secret new year's resolution cum press release na pilit kong ikinukumbinsi sa sarili ko na gawin. synonimous na kase ang pangalan ko sa salitang "suplado"

kaninang umaga habang nakasakay ako sa jeep papunta sa trabaho, may nakatabi akong pamilyar na muka. hindi ko gawi ang makipag titigan kung kanikanino kapag nasa labas. at dahil sinabi ng aking dehydrated brain na kasamahan ko sya sa trabaho, binungaran ko sya ng isang pasweet (read: pamanyak) na ngiti sabay ipon ng lakas ng loob para magumpisa ng isang short and friendly conversation.

inabot ko na ang bayad ko.

"uy! bayad ka na?"

"oo bayad na" sabay ngiti.

di ko pa rin sya masyadong tinignan. painosenteng tingin sa malayo.

"late na tayo no?" banat ng bida.

"oo nga e." sagot ng extra.

eto na pagkakataon ko. kwento kwento kwento. kwento tungkol sa mga pangyayari sa opisina. kwento tungkol sa kung anu ano. parang gumaan na ang loob ko at feeling close na ko kay miss congeniality.

tanong tanong tanong. sagot naman sya nang sagot. tanong sya. sagot naman ako. parang ang haba haba ng byahe namin sa dami ng napag usapan namin.

pero di pa rin ako tumititig sa kanya.

nung malapit na kaming bumaba, kaswal ko syang tinanong.

"ano nga ulit name mo? saka sang department ka nga ulit?"

"cathy name ko. saka di ako taga city hall, sa (may sinabing kumpanya di ko maalala) ako nagwowork"

nagimbal ako. sabay lingon sa kanya. tumitig. tinitigan ang uniform nya.

utak ko: "ay @%#^! kamuka lang pala! @%#$% parehas pa kami halos ng uniform"

sheet. packing sheet. packing sheet talaga.

abot abot ang hiya ko sa sarili ko. buti na lang at maingay ang makina ng jeep, malakas nang konti ang sounds, at mukang walang naririnig ang mga kasakay namin. at mukang inuuto ko lang ang sarili ko na walang nakarinig sa sinabi nya.

"sige ha baba na ko. ingats"

katahimikan for eternity.

hanggang sa pagbaba ko tahimik ako. di man actually nakakahiya yung insidente e hiyang hiya pa rin ako sa sarili ko. kwento ako nang kwento, kwento din naman sya nang kwento. pero at least, it's nice to talk to strangers once in a while hehehe.

moral lesson: siguraduhing kakilala mo yung kinukwentuhan mo bago makipagkwentuhan.

buti na lang di sya suplada. malamang pareho kame ng new year's resolution. hehehe.

outing!

outing ng cheerdancers ngayong gabi hanggang bukas. excited na ko kase magkakasama sama na naman kame. umaatikabong kalokohan na naman ang mangyayari at walang katapusang katatawanan. sigurado bulabog ang sambayanan ng pansol sa pagdating ng aming grupo. hep hep? hooraaayy!!! maganda na rin ito para pang release ng stress.

pero kahit anong saya namin parang di pwedeng walang negatibong bagay na hahadlang kahit kaunti sa aming pagsasaya. andyang may lumabas na isyu tungkol sa pera at solicitations. crap. vullsheet. basta ako mageenjoy. basta ako manghaharot at may pagkakataon, mangmamanyak. hehehe!

ang tagal naman nung iba. kahit wala tuloy ako planong magblog e nakapagsulat ako ng wala sa oras.

at ang sakit pa ng tyan ko. sana wag akong abutin sa daan.

my first attempt at cheerdancing

bruises. helicopter. push ups. lifting. camaraderie. elevator. fall. pilay. sakit ng katawan. enjoyment.

sa buong buhay ko, hindi ko inakalang mararanasan ko ang cheerdancing. madalas napapanood ko lang sya sa TV at kung titingnan mo parang ang dali maghagis hagis sa ere na may paikot ikot pa (helicopter) at mga lifting na kala mo nagbubuhat lang ng unan.

enjoy panoorin. hanggang sa nakita ko na lang ang sarili ko na nasa gitna ng field, nagpapractice ng steps. nagbubuhat. sumisigaw. nagpapalipad at sumasalo.

para san ba tong @$#$@ na ginagawa namin? para sa xmas party namin na sports ang theme. buti na lang isang laro na lang ang sasalihan ko. sapilitan pa. kung di lang dahil sa memo bat ko ba pag aaksayahan ng panahon yan.

nung makalawa lang ako nagumpisa ng practice. ilang practice na rin ang di ko sinipot nung una dahil sa katamaran, daming trabaho, katamaran ulit, at dami ng trabaho ulit. 4 practices akong wala. buti nakuha ko agad yung steps kanina. whew. at yung mga matitigas ang mukha (aray) na di pa rin umattend kanina despite the memo, goodluck sa explanation slip nyahahaha!

nung una support lang ako. siguro nakitang mukha akong tingting na di kayang magbuhat. yes. gaan ng role. hehehe. hanggang sa tinawag ako para paliparin nang paikot yung isa naming kasama. at bukod pa dun, meron pang sasakay sa balikat ko sabay buhat. nakanang. instant gym.

nung una akala ko di ko sya maeenjoy. umuuwi ako na palaging masakit ang katawan. practice ng sayaw sa festival sa umaga, cheerdance sa gabi. hanggang sa unti unti na nagkaroon ng bonding ang grupo. nakakabuo na ng steps at stunts. nagkakabiruan na. sumasaya na ang practice.

sa monday na ang sayaw para sa rehiyon rehiyon festival. pahinga muna ng practice sa cheering. balik sa miyerkules. sana di ko makalimutan ang steps at lifts.

at eto nga pala ang remembrance ko sa unang practice ko. hiwa ng sapatos sa kamay nung may bumagsak. ayos vindicated na.

kilabot ng mga ojt

"sir dennis... patingin naman po..."

"ng ano?"

kahit alam ko naman kung ano talaga ang kailangan nilang tignan, gawi ko na itanong sa kanila kung ano ang pakay nila sa paglapit sa kin.

ganyan ako sa mga ojt namin. naninindak. o sabihin na nating serious mode lang ako sa kanila. kaya tuloy sinasabi ng mga volunteers namin na takot daw yung ibang ojt na lumapit sa akin. kapag natapat sila sa dokumento na kailangang lumapit sa akin, ipinapasa nila sa mga mas senior na ojt o mga volunteers namin na matagal na dito at nakakabiruan ko na. kulang na lang yata ay sabihin sa king pahiran ko sila ng laway bago sila umalis para di sila mabati.

di ko naranasan ang mag ojt. wala kase sa course namin yun. di ko naranasan ano pakiramdam nung para kang batang ibon na susubok pa lang lumipad. teka parang ang layo. i mean, yung pakiramdam nung una mong pagsubok sa tinatawag na real world. di ko naranasan yung inuutus-utusan na hindi naman sinuswelduhan.

pero alam ko naman ang pakiramdam ng mga ojt namin dito. nahihiya lang din siguro sila dahil hindi ako masyadong palangiti sa mga taong di ko pa nakakapalagayan ng loob. siguro iniisip nila na napaka unfair ko kase may mga volunteers at ojt kami dito na kabiruan ko at hinahanap ko kapag nawawala.

iha, kung alam nyo lang kung pano ko kayo ninanakawan ng tingin. oo kayong dalawang bagong ojt. *hahaha manyak mode!* syempre tinitignan ko kung paano nyo ginagawa ang trabahong nakatoka sa inyo.

mabuti na lang may mga kasamahan sila dito, ang bodega troopers (bansag ko sa kanila dahil palaging nakatago sa bodega) na sinasabi na hindi naman ako nangangain at nangmamanyak ng mga ojt. laking gulat ko nang buong sigla at confident na lumapit sa kin ang isang ojt nung isang araw...

"sir dennis... patingin po..."

"ah ok eto o." *malumanay at malambing tone*

o ano? masungit ba ako? di naman ah. alam kong binabansagan nyo akong suplado pero ok lang dahil medyo totoo naman. kahit pa pabiro kayong bumubuo ng "pabaitin si sir dennis movement" sa loob ng bodega e ok lang din.

ayoko naman din na magiwan ng masamang imahe sa mga ojt na pumapasok sa opisina namin. pero ewan ko ba gustong gusto ko yung sitwasyon na sa mga unang linggo e ilag sila sa akin dahil mukha daw akong masungit pero pag patapos na ang pag o ojt nila dito ay buddy buddy na kami, nagbibiruan, nag aasaran, at syempre may natututunan. yung tipong mapapalagay na ang loob nila sa akin na kaya na nilang sabihin ang nasasaloob nila. so far, ganun naman ang nangyayari. mabuti din naman kasi na nalalaman mo kung ano ang iniisip ng ibang tao sa yo.

"sir nung una talaga natatakot ako sa yo kasi di ka ngumingiti. bungisngis ka pala saka ang lakas ng kiliti mo sa tagiliran. hahaha!"

kaya sa mga ojt namin, di naman kayo dapat matakot sa akin. di naman ako nangangagat. kailangan confident lang kayo sa sarili nyo at marunong rumispeto. kung sa tipo ko pa lang nasisindak na kayo, edi lalo na kapag tapos na kayo mag aral. baka nasa job interview kayo o kinakausap ng big boss e bigla na lang kayo mangisay at magcollapse. kaya nga kayo nag oojt ay para mahasa din kayo sa pakikisalamuha bukod sa patikim ng trabaho na haharapin nyo pagkatapos nyo mag-aral.

kaya by next week, may naiisip akong bagong approach sa inyo mga minamahal kong ojt. outwit. outplay. outlast. bawal ang umiyak. bawal ang magreklamo.

"sshhh sshhh ineng, tama na, wag ka na maingay, di kita sasaktan." hahaha!

at sa mga susunod pang mga ojt na dadaan sa amin, eto ang mensahe ko sa inyo...

"GGRRRROOOOWWWLLL!!!!"