pinakanakakahiyang karanasan ko sa jeep

New Year's Resolution no. 3, series of 2009: iwasan, o at least bawasan ang pagiging suplado. try your best to be a people person. parang awa mo na, do your best.

parte yan ng aking semi-secret new year's resolution cum press release na pilit kong ikinukumbinsi sa sarili ko na gawin. synonimous na kase ang pangalan ko sa salitang "suplado"

kaninang umaga habang nakasakay ako sa jeep papunta sa trabaho, may nakatabi akong pamilyar na muka. hindi ko gawi ang makipag titigan kung kanikanino kapag nasa labas. at dahil sinabi ng aking dehydrated brain na kasamahan ko sya sa trabaho, binungaran ko sya ng isang pasweet (read: pamanyak) na ngiti sabay ipon ng lakas ng loob para magumpisa ng isang short and friendly conversation.

inabot ko na ang bayad ko.

"uy! bayad ka na?"

"oo bayad na" sabay ngiti.

di ko pa rin sya masyadong tinignan. painosenteng tingin sa malayo.

"late na tayo no?" banat ng bida.

"oo nga e." sagot ng extra.

eto na pagkakataon ko. kwento kwento kwento. kwento tungkol sa mga pangyayari sa opisina. kwento tungkol sa kung anu ano. parang gumaan na ang loob ko at feeling close na ko kay miss congeniality.

tanong tanong tanong. sagot naman sya nang sagot. tanong sya. sagot naman ako. parang ang haba haba ng byahe namin sa dami ng napag usapan namin.

pero di pa rin ako tumititig sa kanya.

nung malapit na kaming bumaba, kaswal ko syang tinanong.

"ano nga ulit name mo? saka sang department ka nga ulit?"

"cathy name ko. saka di ako taga city hall, sa (may sinabing kumpanya di ko maalala) ako nagwowork"

nagimbal ako. sabay lingon sa kanya. tumitig. tinitigan ang uniform nya.

utak ko: "ay @%#^! kamuka lang pala! @%#$% parehas pa kami halos ng uniform"

sheet. packing sheet. packing sheet talaga.

abot abot ang hiya ko sa sarili ko. buti na lang at maingay ang makina ng jeep, malakas nang konti ang sounds, at mukang walang naririnig ang mga kasakay namin. at mukang inuuto ko lang ang sarili ko na walang nakarinig sa sinabi nya.

"sige ha baba na ko. ingats"

katahimikan for eternity.

hanggang sa pagbaba ko tahimik ako. di man actually nakakahiya yung insidente e hiyang hiya pa rin ako sa sarili ko. kwento ako nang kwento, kwento din naman sya nang kwento. pero at least, it's nice to talk to strangers once in a while hehehe.

moral lesson: siguraduhing kakilala mo yung kinukwentuhan mo bago makipagkwentuhan.

buti na lang di sya suplada. malamang pareho kame ng new year's resolution. hehehe.

outing!

outing ng cheerdancers ngayong gabi hanggang bukas. excited na ko kase magkakasama sama na naman kame. umaatikabong kalokohan na naman ang mangyayari at walang katapusang katatawanan. sigurado bulabog ang sambayanan ng pansol sa pagdating ng aming grupo. hep hep? hooraaayy!!! maganda na rin ito para pang release ng stress.

pero kahit anong saya namin parang di pwedeng walang negatibong bagay na hahadlang kahit kaunti sa aming pagsasaya. andyang may lumabas na isyu tungkol sa pera at solicitations. crap. vullsheet. basta ako mageenjoy. basta ako manghaharot at may pagkakataon, mangmamanyak. hehehe!

ang tagal naman nung iba. kahit wala tuloy ako planong magblog e nakapagsulat ako ng wala sa oras.

at ang sakit pa ng tyan ko. sana wag akong abutin sa daan.

my first attempt at cheerdancing

bruises. helicopter. push ups. lifting. camaraderie. elevator. fall. pilay. sakit ng katawan. enjoyment.

sa buong buhay ko, hindi ko inakalang mararanasan ko ang cheerdancing. madalas napapanood ko lang sya sa TV at kung titingnan mo parang ang dali maghagis hagis sa ere na may paikot ikot pa (helicopter) at mga lifting na kala mo nagbubuhat lang ng unan.

enjoy panoorin. hanggang sa nakita ko na lang ang sarili ko na nasa gitna ng field, nagpapractice ng steps. nagbubuhat. sumisigaw. nagpapalipad at sumasalo.

para san ba tong @$#$@ na ginagawa namin? para sa xmas party namin na sports ang theme. buti na lang isang laro na lang ang sasalihan ko. sapilitan pa. kung di lang dahil sa memo bat ko ba pag aaksayahan ng panahon yan.

nung makalawa lang ako nagumpisa ng practice. ilang practice na rin ang di ko sinipot nung una dahil sa katamaran, daming trabaho, katamaran ulit, at dami ng trabaho ulit. 4 practices akong wala. buti nakuha ko agad yung steps kanina. whew. at yung mga matitigas ang mukha (aray) na di pa rin umattend kanina despite the memo, goodluck sa explanation slip nyahahaha!

nung una support lang ako. siguro nakitang mukha akong tingting na di kayang magbuhat. yes. gaan ng role. hehehe. hanggang sa tinawag ako para paliparin nang paikot yung isa naming kasama. at bukod pa dun, meron pang sasakay sa balikat ko sabay buhat. nakanang. instant gym.

nung una akala ko di ko sya maeenjoy. umuuwi ako na palaging masakit ang katawan. practice ng sayaw sa festival sa umaga, cheerdance sa gabi. hanggang sa unti unti na nagkaroon ng bonding ang grupo. nakakabuo na ng steps at stunts. nagkakabiruan na. sumasaya na ang practice.

sa monday na ang sayaw para sa rehiyon rehiyon festival. pahinga muna ng practice sa cheering. balik sa miyerkules. sana di ko makalimutan ang steps at lifts.

at eto nga pala ang remembrance ko sa unang practice ko. hiwa ng sapatos sa kamay nung may bumagsak. ayos vindicated na.

kilabot ng mga ojt

"sir dennis... patingin naman po..."

"ng ano?"

kahit alam ko naman kung ano talaga ang kailangan nilang tignan, gawi ko na itanong sa kanila kung ano ang pakay nila sa paglapit sa kin.

ganyan ako sa mga ojt namin. naninindak. o sabihin na nating serious mode lang ako sa kanila. kaya tuloy sinasabi ng mga volunteers namin na takot daw yung ibang ojt na lumapit sa akin. kapag natapat sila sa dokumento na kailangang lumapit sa akin, ipinapasa nila sa mga mas senior na ojt o mga volunteers namin na matagal na dito at nakakabiruan ko na. kulang na lang yata ay sabihin sa king pahiran ko sila ng laway bago sila umalis para di sila mabati.

di ko naranasan ang mag ojt. wala kase sa course namin yun. di ko naranasan ano pakiramdam nung para kang batang ibon na susubok pa lang lumipad. teka parang ang layo. i mean, yung pakiramdam nung una mong pagsubok sa tinatawag na real world. di ko naranasan yung inuutus-utusan na hindi naman sinuswelduhan.

pero alam ko naman ang pakiramdam ng mga ojt namin dito. nahihiya lang din siguro sila dahil hindi ako masyadong palangiti sa mga taong di ko pa nakakapalagayan ng loob. siguro iniisip nila na napaka unfair ko kase may mga volunteers at ojt kami dito na kabiruan ko at hinahanap ko kapag nawawala.

iha, kung alam nyo lang kung pano ko kayo ninanakawan ng tingin. oo kayong dalawang bagong ojt. *hahaha manyak mode!* syempre tinitignan ko kung paano nyo ginagawa ang trabahong nakatoka sa inyo.

mabuti na lang may mga kasamahan sila dito, ang bodega troopers (bansag ko sa kanila dahil palaging nakatago sa bodega) na sinasabi na hindi naman ako nangangain at nangmamanyak ng mga ojt. laking gulat ko nang buong sigla at confident na lumapit sa kin ang isang ojt nung isang araw...

"sir dennis... patingin po..."

"ah ok eto o." *malumanay at malambing tone*

o ano? masungit ba ako? di naman ah. alam kong binabansagan nyo akong suplado pero ok lang dahil medyo totoo naman. kahit pa pabiro kayong bumubuo ng "pabaitin si sir dennis movement" sa loob ng bodega e ok lang din.

ayoko naman din na magiwan ng masamang imahe sa mga ojt na pumapasok sa opisina namin. pero ewan ko ba gustong gusto ko yung sitwasyon na sa mga unang linggo e ilag sila sa akin dahil mukha daw akong masungit pero pag patapos na ang pag o ojt nila dito ay buddy buddy na kami, nagbibiruan, nag aasaran, at syempre may natututunan. yung tipong mapapalagay na ang loob nila sa akin na kaya na nilang sabihin ang nasasaloob nila. so far, ganun naman ang nangyayari. mabuti din naman kasi na nalalaman mo kung ano ang iniisip ng ibang tao sa yo.

"sir nung una talaga natatakot ako sa yo kasi di ka ngumingiti. bungisngis ka pala saka ang lakas ng kiliti mo sa tagiliran. hahaha!"

kaya sa mga ojt namin, di naman kayo dapat matakot sa akin. di naman ako nangangagat. kailangan confident lang kayo sa sarili nyo at marunong rumispeto. kung sa tipo ko pa lang nasisindak na kayo, edi lalo na kapag tapos na kayo mag aral. baka nasa job interview kayo o kinakausap ng big boss e bigla na lang kayo mangisay at magcollapse. kaya nga kayo nag oojt ay para mahasa din kayo sa pakikisalamuha bukod sa patikim ng trabaho na haharapin nyo pagkatapos nyo mag-aral.

kaya by next week, may naiisip akong bagong approach sa inyo mga minamahal kong ojt. outwit. outplay. outlast. bawal ang umiyak. bawal ang magreklamo.

"sshhh sshhh ineng, tama na, wag ka na maingay, di kita sasaktan." hahaha!

at sa mga susunod pang mga ojt na dadaan sa amin, eto ang mensahe ko sa inyo...

"GGRRRROOOOWWWLLL!!!!"

blangko

ang tagal ko na pala di nakakapag update ng blog. actually, sobrang busy kasi. minsan may nag pa pop up sa isip ko na ang gusto kong iblog pero due to time constraints, nakakalimutan ko na minsan. lalo kapag lulong na lulong ako sa trabaho.

haaaay. kaya siguro ako namamayat. madami na ang nakakahalata. ang dami ko rin kasi iniisip. mabuti at nalilibang ako sa mga kaibigan ko kahit papano.

yun lang muna. tsaka na ko na ika-career ang pagba blog pag nakahanap ako ng free time. ang dami ko pa naman gustong ikwento.

stress buster

ang sarap pala magalit paminsan minsan. ako yung taong hindi talaga marunong magalit pero gaya ng inidorong barado, napupuno din ako paminsan minsan.

ayokong masira ang peyborit kong keyboard sa sobrang gigil kaya di ko na ikukwento nang detalyado kung ano ang nangyari. o mga nangyari.

ang importante, naibulalas ko yung galit na nararamdaman ko. nakakarelief. success.

nakakastress din pala yung masyado kang madaming dinadalang negatibong bagay.

haaaaaaaay.

a not so ordinary day

buong akala ko lilipas na naman ang araw na to na walang masyadong pagbabago sa daily routine ko. masyado na ako nagugumon sa trabaho na halos may mga bagay na akong naipagsasawalang bahala. buti na lang matatapos ang araw na ito na masaya.

nagparamdam mula sa pagkakabaon sa hukay ang bespren ko nung hayskul. kapag tunay na kaibigan talaga kahit matagal kayo di nagkikita pag nagkausap kayo ulit parang kahapon lang kayo huling nagkasama. naubos ang load ko at hindi halos natapos ang trabaho ko sa walang katapusang pagbabalitaktakan na nagmula lang sa tanong nyang kung paano mag apply para sa exam sa civil service. bigla ko tuloy naalala yung samahan namen nung hayskul, yung coleman nya na malaki na ang laman ay juice na palagi kong inuubos kaya zesto na lang ang binabaon nya. yung pagpapakopya ko sa kanya sa math 4 noon na kahit 96 ang naging grade nya sa card at ako ay 95 lang (yabang mode) e hindi ko sya naisipang ihulog sa hagdan sa sobrang pagkabitter. (iba blog ko na lang nang separate ang tungkol sa hayskul layp)

tapos ngayong gabi naman nagtext din ang isa ko pang bespren. andito pala ang damuho hindi man lang nagsabi. sana man lang ay nasalubong ko sya ng prusisyon para i welcome sya. kaso ang hilig nya manorpresa. nagyayang lumabas at dadaanan nya ako mamaya. ang dami na rin naming pinagdaanan neto. madami nang pangyayari na nagpatatag sa aming samahan. gagong yun. buti na lang wala akong lakad ngayong araw at pwede ako lumabas.

at syempre, anong ligaya pa ang hihigit kapag payday na diba? but wait there's more. anong gagawin mo kung may sweldo na, tapos adjusted na ang sweldo mo, tapos may tax refund ka pa, tapos may overtime pay ka pa? o diba para ka na ring tumama sa lotto? palit ticket nga lang. pero ok na rin yun. grasya na rin yun kaya thank you Lord.

sana araw araw ganito, yung may surprise. wag lang yung surprise na mala regal shocker ang dating. yung good surprise ba. sabagay, everyday is a surprise daw. it's a gift. that's why today is called "present". madami naman surpresa sa araw araw, yun nga lang, tayo lang ang namimili kung paano natin ito tatanggapin.